کردان نژاده شادلو از باستان تا اسلام
درخصوص تاریخ باستانی طایفه ها و ایلات کرد تحقیقات ؛ بسیار کم و پراکنده است. بیشترین جمعیت کردان را کرمانج ها تشکیل می دهند که قریب به اتفاق آنها اکنون نیز در نواحی مرزی ایران باستانی سکونت دارند که نشان دهنده حضور حداکثری کرمانج ها در سپاه هخامنشی، اشکانی و ساسانی و جانفشانی اینان درراه پاسداری از کشور عزیزمان ایران است. در کتاب کردان پارس و کرمان تالیف مرحوم دکتر جمشید صداقت کیش دانشمند فارس زبان شیرازی مدارک و اسناد معتبری درباره تبار کردی هخامنشیان و ساسانیان آمده است. نیز در مقاله دانشمند برجسته ایرانی پرویز اذکائی نیز تبار ماد و پارس (هخامنشیان) از کردان دانسته شده است که ذیلا ارائه شده است. محور مقاله ایشان کردان نژاده شادلو هستند. این کردان اصالتا از زیستگاهی در شمال غربی ایران کنونی و همچنین منطقه ی بالای رود ارس به خراسان مهاجرت کرده اند که البته از همان دوران باستان و پس از اسلام مهاجرت های عظیمی به منطقه خراسان داشته اند., و به جهت داشتن مذهب علوی ، پایه گذار اولین حکومت های شیعی در شمال خراسان کنونی میشوند .در احسن التقاسیم مقدسی جلد 2(قرن چهارم) آمده است : در چاج و طوس و فسار و ابیورد و طراز و حومه بخارا و اسفراین و جوین همگی شافعی هستند.اما مهاجرت عظیم کردان در روزگار صفوی پایه گزار توسعه مذهب شیعی در خراسان و به ویژه نواحی شمالی آن میشود . هرچند در مقاله دکتر اذکائی به ریشه شادلوی حکومت باستانی « ماننا» در آذربایجان کنونی اشاره شده است لیکن نام شادلوها را بایست، معرب نام حکومت باستانی «گوتی» دانست. آرامی ها به سبب اینکه حرف «گ» را نداشته اند آنرا تبدیل به جودی و شودی (شادی) کرده اند . «شادو» در زبان سامی به معنی کوهستان است.( ر.ک صفحه 307 تاریخ بابل- از تأسیس سلطنت تا غلبه ایرانیان- لئوناردو. کینگ- ترجمۀ دکتر رقیه بهزادی- انتشارات علمی و فرهنگی- 1386) «ماننا»های باستان هم از همین کردان بوده اند. این موضوع را در نام «کوه جودی» (آرارات) نیز مشاهده می کنیم که براساس افسانه ای که در سفرنامه اولیاء چلبی سیاح ترک آمده است حضور کردان در کوه جودی (شادی) به روزگار حضرت نوح می رسد، فارغ از درست یا نادرست بودن این افسانه دانشمندان نیز گوتی ها را از اقوام کرد می داند.نوشته جناب استاد دکتر شهرام امیری فرد